Ze heeft haar plaats weer opgezocht op het schoolplein
waar elke dag ze zat voordat het haar gebeurde
twee grote jongens die haar naar de struiken sleurden
om in hun mannenschaakspel koningin te zijn.

Ze heeft zich wit van angst met hand en tand verweerd
ze overvielen haar en rukten aan haar benen
toen ze werd vrijgelaten viel ze op de stenen
van het verlaten schoolplein, levenslang bezeerd.

Een van de meesters vond haar in een kroon van bloed
haar wangen koud en vies, haar kleren stukgereten
als door een windhoos opgepakt en neergesmeten
doodstille tekens van een schaamteloze moed.

Een jaar geleden is het nu, ze is terug
dat zij het aandurft mag gerust een wonder heten
haar jonge leven is voorgoed in twee gespleten
ze ziet de zwarte afgrond, maar er is geen brug.

Ze is geen meisje meer en nog geen jonge vrouw
een eindeloze angst heeft ze voor al wie man is
ze denkt dat iedereen iets ergs met haar van plan is
ze staat maar stil te staren en ze voelt geen kou.

Ze was al vijfendertig
en had nog heel geen man
daar kreeg ze bij gelegenheid
wel eens de kriebels van
ze had niet zoveel tijd meer,
zo werd haar ingeprent,
voor huisje, boompje, beestje en
een leuke, lieve vent.

Ze was al vijfenveertig,
qua liefde ging het slecht
ze leek dus voor het moederschap
niet in de wieg gelegd
had ook niet zoveel zin meer
in mannen om haar heen,
ze ging niet veel meer uit en was
het liefste maar alleen.

Van al haar hartsvriendinnen,
al lang en breed getrouwd,
was niet zoveel meer over want
ook die werden nu oud
soms kwam ze er één tegen,
met een vermoeide blik,
zes, zeven kinders aan de hand
en onnatuurlijk dik...

Ze werd al vijfenvijftig,
verstokte vrijgezel,
een ouwe vrijster, dorre schoot,
haar schoonheid taande snel
ze zag het in de spiegel,
er was geen weg terug:
ze kon het niet meer overdoen,
het leven ging zo vlug...

Ze werd geen vijfenzestig,
dat was ze niet van zins
met veertien doosjes Rohypnol
kroop zij voorgoed onder de wol:
Doornroosje zonder prins.

Zo zijn we al negentien maanden in touw,
nu gaan we huiswaarts naar kinders en vrouw

De koppen zien rood, het werk valt ons zwaar,
we worden door honger gekweld.
Maar de Heren staan klaar, in 't lakense pak,
ze beloofden ons zakken vol geld!
Al keerden er velen niet met ons weerom,
al wordt ook geschreid aan de ree,
de vlag mag in top: het rood, wit en blauw,
van de V, van de O en de C.

Zo zijn we al negentien maanden in touw,
nu gaan we huiswaarts naar kinders en vrouw

En we hijsen en sjorren en schrobben het dek,
en we zetten ons vuil overboord.
Op het allemansend staat een stevige trek,
maar het bloed wordt in zeezout gesmoord.
Met boven ons hoofd een krijsende meeuw
verzinkt weer een kist in Gods naam.
Lang leve nochtans de Hollandse leeuw,
in de strijd en in wilskracht bekwaam!

Zo zijn we al negentien maanden in touw:
Wie van ons keert weer bij kinders en vrouw?