Het kopje Diversen is de broekzak van de Heilige Antonius, patroon van verloren zaken. Je kunt er alles in onderbrengen wat je elders niet kwijt kunt. Soms wordt in plaats van ‘diversen’ ook ‘overigen’ gebruikt, of het oubollige ‘varia’. Ik heb er een aantal teksten van zeer uiteenlopende aard in ondergebracht. Trieste als Kat en hond, vrolijke als Clown (met een toch droevige ondertoon) en een zelfs uitbundig lied als Carpe diem.
Er staat een bank in de tuin
van ’t kristallen paleis
op die bank zit een man
aan het eind van z’n reis
en hij zit daar en staart
maar wat stil voor zich heen
het is avond, het sneeuwt
en hij zit daar alleen
uit het huis komt muziek
die hij nauwelijks hoort
en hij staart voor zich uit
naar de donkere poort
Er staat een bank in de tuin
van ’t kartonnen paleis
op de bank zit een man
met een mantel van ijs
in zijn ogen verdriet
dat hij nooit heeft verwoord
aan de andere kant
van de donkere poort
Ons leven komt niet van de grond
we stranden steeds in desillusies
we leven maar als kat en hond
en dwalen doelloos rond in ruzies
ik vraag je niet meer wat je voelt
het zal me ook een rotzorg wezen
de liefde is allang bekoeld
we doen in bed niets meer dan lezen
met voor me op de tafel het zoveelste lege glas
weet ik dat het nooit meer wordt zoals het was
En praten heeft geen enk’le zin
we maken steeds dezelfde fouten
kritiek wil er bij ons niet in
we geven die dus ongezouten
je vraagt me niet meer: ben ik mooi?
het zal je ook een rotzorg wezen
ons huis is een gesloten kooi
en alle hartstocht uitgewezen
en voor me ligt een namenlijstje, ’t is maar klein:
scheidingsadvocaten die beschikbaar zijn
Je maakte mij het leven zuur (deze tekst is op muziek gezet door Fred Snel, Zaandam)
maar ‘k heb je lik op stuk gegeven
ik maakte jou het leven zuur
heb zout in elke wond gewreven
het een lokte het ander uit
we wilden ons niet laten kennen
je hebt de noodklok al geluid
maar 't is te laat om weg te rennen
dicht bij me op de tafel staat alweer een lege fles
ergens in een laatje ligt een vlijmscherp mes...
Dit is een ode
aan zand en zoden
kannen en kruiken
zak en as
het leven is kort
dans met de doden
open de luiken
plunder de kas
Engelen zweven
lichter dan lood
lach om het leven
lach om de dood
Dit is het zingen
van stervelingen
zinkende schepen
sla je slag
niemand weerhoudt je
vrij om te springen
sta op je strepen
pluk de dag
Engelen zweven
lichter dan lood
lach om het leven
lach om de dood
En als je dan lacht
dan lach als een duivel
over de grenzen
van het geluid
en schater en bulder en brul van het lachen
en lach dan nog harder
lach iedereen uit
Engelen zweven
lichter dan lood
lach om het leven
lach om de dood
En lach met fatsoen
lach mee met de zotten
tussen de regels
onder de huid
verpletter de lucht, explodeer van het lachen
pers brokstukken samen
en knal het eruit
En stik van de lach
of barst uit in snikken
over de bergen
gier het maar uit
en lach om de schallende lach van de golven
en lach dan nog harder
gooi alles eruit
Engelen zweven
lichter dan lood
lach om het leven
lach om de dood
Ongewapend
lege handen
ik heb zelfs geen papier om mijn recht te doen gelden
en blikken kunnen doden
maar met m’n trouwe ogen
kijk ik in die van jou
ik kom in vrede
lieve vrede
Je zult het misschien niet geloven
er vloog een duif uit mijn hoed
er is een duivel uitgedreven
ik kom in vrede
Bloedvergieten
kwade tongen
ik wil mijn oorlogsschepen achter mij verbranden
aanvaard de 10 geboden
want wat we samen delen
dat kind van mij van jou
ik kom in vrede
Je kunt het misschien niet geloven
je wilt het misschien niet geloven
ik neem bloemen voor je mee
Ongewapend
lege handen
ik heb zelfs geen papier om mijn recht te doen gelden
en blikken kunnen doden
maar met m’n trouwe ogen
kijk ik in die van jou
ik kom in vrede
HET LAATSTE AVONDMAAL
(zangeres, aangeschoten, ene hand glas wijn, andere halflege fles)
U ziet het goed
ze heeft gedronken
ja, hik geef het heerlijk toe
he-heb het glas
in ’t licht doen vonken
wijn moet walsen, da’s de clou
U hebt gelijk
‘k zal "netjes praten"
ziet u dat ik klasse heef
ik zou niet graag
de indruk laten
da’k nie-d-om menieren geef
Wa-hant die schooier hep me bedrogen
‘k ha-ha-had het van hem nooit verwacht
‘k ben tot tra-hanen toe-hoe bewogen
nou drink en hui-hui-huil ik heel de dag
Een dame blijft
altijd een dame
’t was me moeders wijze les
maar ach, ik hoef
me niet te schamen
dat ik troost zoek in de fles
De wijn is zoet
en streelt m’n zinnen
schoon de pijn niet wordt verdoofd...
hoe kon ik hem
zo teer beminnen
haddik hem maar nooit geloofd
Wa-hant die schooier hep me bedrogen
‘k ha-ha-had het van hem nooit verwacht
‘k ben tot tra-hanen toe-hoe bewogen
nou drink en hui-hui-huil ik heel ik de dag
Wat moe-d-ik doen?
Wat moe-d-ik laten?
Ik vermoord ‘m als ik kan!
Kan niet anders
da-han hem haten
..als de wijn is in de kan..
Straks komt-ie thuis
dan heb ik stiekem
in ze prakkie gif gestrooid
ja, ik vergif-
tig, ik verziek ‘m...
Hem vergeven? Nee, dat nooit!
Als de zon schijnt wil ik regen
als het regent wil ik zon
alle mensen kom ik tegen
zwevend in mijn luchtballon
Als het licht is wil ik slapen
als de nacht valt ben ik op
is het vrede ‘k neem mijn wapens
komt er oorlog ‘k berg ze op
Ik ben met de helm geboren
kreeg twee linkerhanden mee
heb zojuist mijn plomp verloren
is niet erg, ik had er twee
Als ik oud ben wil ik rennen
als ik ren voel ik me jong
alle paarden wil ik mennen
met het puntje van mijn tong
Zie ik jou, ik neem een omweg
hoewel ik veel om je geef
veel te bang dat ik iets stoms zeg
als ik aan je lippen kleef
Ik ben met de helm geboren
kreeg twee linkerhanden mee
heb zojuist mijn plomp verloren
is niet erg, ik had er twee
Wees maar niet bang, je bent niet langer meer alleen
al staan er dreigende gestalten om je heen
al is de nacht als inkt zo zwart
je draagt de vrede in je hart
die sterker dan een legioen
ontwapent wie je kwaad wil doen
En ik ben bij je, dus je hoeft niet bang te zijn
al ben je diep van binnen hulpeloos en klein
al loop je steeds tegen een muur
en is er niets dan rook en vuur
een ster straalt in de winternacht
en geeft je telkens nieuwe kracht!
Het is een oud verhaal, van gisteren en morgen
van door de eeuwen heen: een moeder maakt zich zorgen
ziet de tere onschuld in de ogen van haar kind
haat de zucht naar avontuur waar alles mee begint
'Ik weet wel wat ik doe, ik ben niet meer zo groen als gras'
En moeder denkt terug aan toen zij zelf een meisje was
Zij kent de gevaren die haar dochter nog niet kent
al wat op je loert wanneer je mooi en 16 bent
Meisje kijk toch uit
als een jongen fluit
wees erop verdacht
als hij naar je lacht
trap er toch niet in
want ze hebben niets goeds in de zin
De drempel is niet hoog, er komen and're tijden
volwassenheid en jeugd zijn amper meer te scheiden
maar je bent zo jong nog, 'k wil niet dat je je bezeert
'k weet dat niets je tegenhoudt, begrijp me niet verkeerd...
'Ik weet wel wat ik doe, ik ben niet meer zo groen als gras'
Maar moeder protesteert: waarom geen jongen uit d'r klas
niet zo'n vreemde goser die ze eig'lijk nauw'lijks kent
straks is het een loverboy en werkt ze voor die vent...!
Meisje...
De hakbijl staat al klaar, de messen zijn geslepen
en als het aan haar lag, dan had ze 'm al gegrepen
toen hij onlangs belde of ze naar beneden kwam
10 uur in de avond, het werd stil in Amsterdam
'Ik weet wel wat ik doe, ik ben niet meer zo groen als gras'
Zo gaat ze fier naar buiten en ze draagt niet eens een jas!
Moederlief blijft achter: trots, wanhopig, boos, verward,
...strakjes wordt ze oma, waarom gaat de tijd zo hard?
Het busstation, de taxistandplaats
regen valt, ik heb geen jas
in donk're stegen loert de misdaad
menigeen versnelt zijn pas
Ik ben hier niet bekend
dit is een mijnenveld
het hart klopt in mijn keel
ik loop als op fluweel
ik ben geen held
De afwerkplek, vijandig landschap
dolen in vergeten tijd
aan de polen smelt de ijskap
hier ontdooit de slangenkuil
Ik ben hier niet bekend
ik ben hier niet bekend
Ik ben hier niet bekend
dit is een mijnenveld
het hart klopt in mijn keel
ik loop als op fluweel
ik ben geen held
'k Heb een wond, 'k heb een wond,
'k ben gebeten door een hond
't was zo'n valse Duitse herder
die me op te wachten stond
ik had heel niets in de gaten
liep wat in mezelf te praten
en toen hing dat rotbeest zomaar aan m'n kont
't is een gat, 't is een gat
groter dan een bubbelbad
slechts met zandzakken te dichten
door een reus als Goliath
'k heb de dijkgraaf moeten bellen
op de hoogte moeten stellen
van het dreigend overstromen van de stad
't is niet te geloven
zo'n kreng van een beest
de vlijmscherpe tanden
doorkliefden mijn vlees
men heeft voor mijn leven
zelfs even gevreesd
't is bekend, 't is bekend
dris een goed signalement
spitse neus en spitse oren
en een buitenlands accent
'k heb niks tegen minderheden
maar zo'n aanslag zonder reden
maakt het allochtonenvraagstuk evident
'k Heb een wond, 'k heb een wond,
'k ben gebeten door een hond
etc.
Het is wat mij betreft voorbij
ik laat me niet meer strikken
ik zal niks meer van je pikken
voortaan ben ik frank en vrij
veel te lang was ik een dwaas
zat ik in jouw greep gevangen
bleef ik hopen en verlangen
nu ben ik mezelf weer baas
Je kijkt me spottend aan
en werpt mij de handschoen toe
maar ik blijf roerloos staan
jouw grillen meer dan moe
ik hou me op de vlakte
weet dat hier het drijfzand is
waar je mij wilt zien verdrinken
wilt zien spartelen als een vis
Het is wat mij betreft gedaan
je kunt me niks meer maken
en je kunt me niet meer raken
'k loop niet meer achter jou aan
net op tijd zie ik het in
net op tijd mijn ogen open
is het toch goed afgelopen
en er komt geen nieuw begin
De woede in je stem
is een vuur van kokend lood
je hand is als een klem
die blinde mollen doodt
je doet nog wel een poging
me te lijmen met je woord
maar ik trap niet in die valkuil
'k zet je leugenpraat overboord
Dus vergeet het maar
ik ben met je klaar
ben je slaaf niet meer
schat, het spijt me zeer
ook al ben je mooi
ik vlucht uit mijn kooi
schoonheid heeft zijn tijd
en je raakt me kwijt
nu ik wakker ben
en mezelf weer ken
Werp je in het stof
wees obsceen en grof
doe je poeslief voor
geef de suiker door
scheur je blouse kapot
steek de draak en spot
streel me door mijn haar
zet mijn prakkie klaar
zing desnoods een lied
ach, het helpt je niet
Daar stonden ze dan
mijn beste vriendinnen,
ik kwam naar ze toe
en ze keken me aan.
Ik voelde mijn hart
hevig bonken van binnen,
omdat hun gesprek
over mij was gegaan.
Ze keken me aan,
'k wist niets te verzinnen,
dus zei ik niet anders
dan 'Dag!' en 'Hallo!'.
Ze keken terug
met hooghartige kinnen
en zwegen: ik was
ver beneden niveau.
Zeg het me ronduit
wat heb ik gedaan?
Zeg het hardop want
ik wil het verstaan.
Laster en leugens
die hebben geen zin;
wat je niet waarmaakt
dat slik je maar in.
Ik gaf ze de keus.
Ze spraken geen woord nog.
Ik draaide me om,
heb mijn neus opgehaald.
Ik heb ze niet nodig,
het is weer eens oorlog.
Die ijzige stiltes
zet ik ze betaald!
Zeg het me ronduit...
Ik weet wat het is:
jaloerse vriendinnen,
ze maken van niets
een reusachtig conflict......
Ik wil met hun vriendjes
geheel niets beginnen,
al heb ik ze wel
stuk voor stuk ingepikt…
Zeg het me ronduit...
EIND VAN DE WERELD Langs de schuimende vloedlijn Onder fris geurend lover En de wind ademt zacht Op het dak van de wereld En de wind ademt zacht... In de schoot van het najaar En de wind ademt zacht... Aan het eind van de wereld U kunt natuurlijk ook terug naar Ongeluksvogels, naar Feesten en partijen, naar Kinderliedjes of naar Engelstalig.
Terug naar boven? Klik dan op deze link.
Voor alle teksten geldt: © A. Meijer
liggen schelpen onbedorven,
je houdt ze aan je oor en hoort hun lied
uitgeraasd zijn de stormen
die het schip hebben verslonden
het water is een spiegel die je hartsgeheimen ziet
zingt een koor van duizend vogels
een naam die wordt gedragen door het groen
en ik kan het niet helpen,
heb mijn hart aan jou verloren,
alleen maar oog voor jou, je bent een levend visioen
langs de glimlach op je lippen
je ogen zijn als parels op de bodem van de zee
dit moment is een droom
die ik in mijn hand wil vangen
ik draag dit beeld voor altijd in gedachten met me mee
zal ik sterren voor je plukken
ik leg ze naast je bed en houd de wacht
in het stervende maanlicht
is het raam een poort naar morgen
ik wacht geduldig tot je wakker wordt en naar me lacht
als het blad begint te dorren
vervagen felle kleuren tot pastel
het is tijd om te rusten
nieuwe krachten aan te boren
de wijzers van de klok gaan voor een sterveling te snel
zal ik tranen om je storten
de liefde is vergankelijk en rauw
en je zult me vergeten
als het zeer is weggesleten
maar nooit niet van mijn hele leven, nooit vergeet ik jou!